نامه سرگشاده به بنیاد جوانان افغانستان

نامه سرگشاده به بنیاد جوانان افغانستان

تاریخ: ۲۷ عقرب ۱۴۰۴ خورشیدی (برابر با ۱۷ نوامبر ۲۰۲۵)

نرگس علیزاده، یکی از آینده‌سازان کوچک وطن و عضو خانواده بزرگ بنیاد جوانان افغانستان

خطاب به همه زبردست‌ها، نیکوکاران و آینده‌سازان واقعی سرزمین مان، افغانستان

با سلام و درود به شما، کسانی که در ظلمت یأس، چراغ امید را روشن نگه داشتند.

در میان انبوه چالش‌ها و مصائب روزافزون که دامنگیر کشور عزیزمان، افغانستان، شده است، زخم عمیق فقر آموزشی هر روز بر تن روح و روان جامعه ما تازه‌تر می‌شد. زمانی که دیوارهای مکاتب به روی نیمی از جامعه بسته شد، و پروانه‌های سرزمین‌مان، یعنی دختران این مرز و بوم، احساس می‌کردند که بال‌های آرزوهایشان در حال سوختن است و امید خود را به آینده‌ای روشن از دست می‌دادند، بنیاد جوانان افغانستان همچون یک تکیه‌گاه محکم، یک پل ثابت و یک سنگر مستحکم در کنار ما ایستاد.

شما نه یک نهاد آموزشی، بلکه بخشی از وجود و هویت تک تک دخترانی شدید که هنوز در دل‌هایشان، رؤیاهای بزرگ می‌پروراندند و با وجود تمام سختی‌های طاقت‌فرسا، با عزمی راسخ برای رسیدن به آن آرزوها تلاش می‌نمودند. شما نشان دادید که در روزهای سخت، ایستادگی و تعهد به آینده فرزندان وطن، مهم‌ترین میراث یک ملت است.

تلاش در دشوارترین شرایط

درس خواندن در شرایطی که امکانات اولیه زندگی محدود است، آن هم به شکل آموزش آنلاین برای دختران محروم، کاری بود که در ابتدا تقریباً ناممکن و غیرقابل تصور به نظر می‌رسید. موانع تنها محدود به دسترسی به اینترنت نبود؛ حتی در بسیاری از خانواده‌های باسواد و آنهایی که ذهن‌های مدرن داشتند، نسبت به اعتبار و کارایی آموزش آنلاین، دیدگاه‌های منفی و تردیدهای جدی وجود داشت.

اما با وجود تمام این پیچ‌و‌خم‌های تکنولوژیکی، اجتماعی و فرهنگی، بنیاد جوانان افغانستان با تعهد، مدیریت عالی و برنامه‌ریزی دقیق، و از همه مهم‌تر، با حضور اساتید دلسوز، متعهد و آگاه، تلاش کرد تا یک مسیر نجات و راه روشن برای دختران این مرز و بوم بسازد؛ راهی که نه تنها دانش را به خانه‌های ما آورد، بلکه صدای مظلومیت و تلاش ما را نیز به گوش جهانیان رساند و توجه‌ها را به مسئله حیاتی آموزش جلب کرد. این تلاش شما، فراتر از یک صنف درسی بود؛ اعلامیه ایستادگی فرهنگی و علمی ما در برابر تسلیم شدن بود.

قدردانی و میراث‌سازی برای آیندگان

شاید این چند سطر و این نوشته کوتاه، نتواند تمام عمق قدردانی قلبی مرا از این اقدام بزرگ نشان دهد و شاید واژه‌ها قاصر از بیان حس واقعی ما باشند. اما من ایمان دارم که همین چند خط سپاس‌گزاری، می‌تواند به عنوان یک سند و یک نوآوری برای نسل‌های پس از من باقی بماند. تا آنها بدانند که در تاریک‌ترین و دشوارترین روزهای تاریخ معاصر افغانستان، کسانی بودند که به ما پشت نکردند، ما را تنها نگذاشتند و برای بیداری ما جنگیدند.

تشکر از بنیاد جوانان افغانستان، نه فقط به خاطر فراهم کردن فرصت آموزش و امکان نوشتن و آموختن؛ بلکه به خاطر این هدف متعالی که ما را از موجوداتی “بی‌صدا” به “صدا” تبدیل کردند؛ صدایی بلند، رسا و بکری که از دل محروم‌ترین اقشار وطن بیرون آمد.

ما، دختران و پسران امروز که از این نهاد درس می‌گیریم، نسل بیدار افغانستان هستیم؛ نسلی که با قلم و اراده خود، آینده‌ای متفاوت را ترسیم خواهد کرد. کشور ما، افغانستان، امروز بیش از هر زمان دیگری به این شخصیت‌های بزرگوار، دلسوز و متعهد نیاز دارد تا از زیر آوار یأس و عقب‌ماندگی برخیزد.

دعوت به استمرار و پایان سخن

در پایان این نامه سرگشاده، به عنوان یک عضو کوچک اما پرشور از این خانواده بزرگ، از صمیم قلب از تیم مدیریت دانا، اساتید گرامی و تمام اعضای محترم و داوطلب این نهاد که با کمترین چشمداشت، بزرگترین کارها را انجام می‌دهند، سپاس‌گزاری می‌کنم.

همت شما، نه تنها دانش ما را افزایش داد، بلکه اعتماد به نفس و امید به آینده را در ما زنده کرد. بودن در کنار شما، برای من و هزاران نفر دیگر، دلگرمی بزرگی‌ست و مطمئنم با استمرار تلاش‌های شما و همت ما دانشجویان، فردایی روشن‌تر را برای افغانستان تجربه خواهیم کرد.

با احترام فراوان و آرزوی موفقیت‌های روزافزون،

نرگس علیزاده نماینده‌ای از نسل امید افغانستان