مقاله علمی از سگ دیوانه ولگرد تا کفر مرتد منتشر شد.

چکیده

این مقاله به بررسی جنبه‌های زبانی، مضمونی و اجتماعی در شعر ضیای رفعت، شاعر معاصر افغانستان، می‌پردازد. با استفاده از تحلیل متن غزل «من همانم، سگ دیوانه‌ی ول‌گرد…» و نمونه‌هایی از دیگر آثار او، نشان داده می‌شود که رفعت با تکیه بر زبان ساده، تصاویر روشن و بیان صریح، تجربهٔ انسان طردشده و بحران‌های فکری و اجتماعی جامعهٔ امروز را بازتاب می‌دهد. مضامین اصلی شعر او از نقد قرائت‌های خشونت‌بار دینی تا ارائهٔ نگاه تازه به زن، بیانگر رویکرد روشن‌گرانه و انتقادی او هستند، رویکردی که واکنش‌های گروه‌های سنت‌گرا را نیز برانگیخته است. مقاله همچنین نوآوری‌های وزنی، کاربرد واژگان معاصر و پیوند میان سنت عروضی و زبان روز را در شعر رفعت برجسته می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهند که شعر رفعت نمونه‌ای شاخص از مردم‌گرایی شاعرانه و بازتاب‌دهندهٔ وضعیت انسان افغانستانی در بستر تحولات اجتماعی معاصر است.

واژگان کلیدی: ضیای رفعت؛ شعر معاصر؛ روشن‌گری اجتماعی؛ نقد دینی؛ مردم‌گرایی؛ نوآوری زبانی. نگاه به زن.

نویسنده:

یحیی خان احمدی

استاد دانشگاه جوانان